Na co możemy mieć wpływ?
: środa 04 lip 2012, 15:55
Mama , lat 78. Diagnoza w roku 2009, choć pierwsze objawy kilka lat wcześniej, ale długo nie chciała przyjąć do wiadomości, że coś jest nie tak i odwiedzić właściwego lekarza. W młodości zmagałam się z poczuciem bezradności wobec alkoholizmu taty, który w końcu umarł kiedy miałam 28 lat. Był wspaniałym, inteligentnym i dobrym człowiekiem , ale okazał się za słaby żeby wyjść z choroby. Wtedy sądziłam, ze nie można czuć się bardziej bezsilnym. A jednak można. Z mamą nigdy nie miałam bliskich relacji, nie miała cierpliwości do dzieci, ani w ogóle cierpliwości i tolerancji dla świata, koncentrowała się na swojej karierze, potem choroba taty przesłoniła pól świata, drugie pół dalsza kariera i ładne przedmioty, które namiętnie kupowała. Przez ostatnie dwa lata przeszła dwie operacje, po każdej z nich następowała kolejna dekompozycja kojarzenia i pamięci. Teraz doszły urojenia dotyczące zarówno przeinaczania przeszłości, jak i wymyślanych zagrożeń w teraźniejszości, najczęściej dotyczących mnie. Zaczęło się od oskarżeń o okradanie, a teraz o moją chęć "zakatrupienia" jej. Krzyczy, płacze i grozi, że się zabije. Psychiatra nie ma dla mnie nic poza próbą zmiany leków, no bo cóż mógłby mieć. Mama mieszka w swoim mieszkaniu, zatrudniłam opiekunkę, która jest u niej 6-7 godzin dziennie, ja wpadam 1-2 razy w tygodniu wieczorem, zabieram w każdą niedziele do siebie. Stan pogarsza się na tyle, że powoli staje się uciążliwa dla sąsiadów obarczając ich swoimi urojeniami. Stanęłam w obliczu decyzji czy mam ją zabrać do siebie i próbuję sobie wyobrazić jak będziemy z tym żyć. Szukam wszelkich wskazówek jak się zachowywać, aby ją jakoś wyciszyć .
Czy nasze zachowanie może mieć jakiś realny wpływ na nią? Psychiatra na przykład twierdzi, że nie powinnam przyznawać jej racji w kwestiach tak fundamentalnych jak okradanie, czy planowanie jej śmierci, bo to "da przyzwolenie" na dalsze oskarżenia.
Jakie macie doświadczenia?
Czy nasze zachowanie może mieć jakiś realny wpływ na nią? Psychiatra na przykład twierdzi, że nie powinnam przyznawać jej racji w kwestiach tak fundamentalnych jak okradanie, czy planowanie jej śmierci, bo to "da przyzwolenie" na dalsze oskarżenia.
Jakie macie doświadczenia?
Jestem na etapie wspólnego zamieszkiwania z matką - w jej mieszkaniu. Uznaliśmy wspólnie z mężem, że nasza do niej przeprowadzka (była taka możliwość) będzie łatwiejsza, albo też, że nam będzie łatwiej zrujnować i na nowo poukładać nasze życie. Jakoś trwamy. Myślę sobie, że może Twoja mama źle znosi cotygodniową zmianę miejsca pobytu. Zauważyłam, że moja mama bardzo źle znosi wszelkiego rodzaju zmiany (zmiany miejsc pobytu, rytuału dnia, zmiany ustawienia mebli itp.). Dopiero po obserwacji całodobowej zobaczyłam, jak matka naprawdę żyje. Zauważyłam np., że nie potrafi ( nie chce, nie może (?)) przygotować sobie kanapki lub nalać zupy na talerz. Sięga do lodówki, bieże coś co jest w jednym kawałku - kotlet, kawałek sera, kiełbasę - i je ten produkt. Nie przygotowuje bardziej złożonego dania - np. kiełbasa na kromkę pieczywa lub ser rozdrobniony ze śmietaną (nie mówiąc już o takiej fanaberii jak szczypiorek). Dopiero wówczas dotarło do mnie jakie spustoszenie ma w głowie. Siusia do wanny, bo chyba zapomniała, że ma toaletę. Nie jestem tym oburzona, już mam za sobą ten etap. Raczej uruchamia mi się w głowie coś w rodzaju potrzeby zorganizowania "procesu naprawczego", temat: Jak ją zaprogramować lub co zrobić, by poruszała się po właściwym torze. Oczywiście nie da się. Skończy się dodatkowym zajęciem codziennego mcia wanny. Piszę o tych wszystkich trudnych sprawach, by uświadomić Ci, że bez względu na leki (Tomek ma ogromną wiedzę i bardzo trafne sugetie) nie możemy niczego zmienić w tym, jak żyje nasz chory. To my możemy przystosować się do jego sposobu na życie. Mamy jedynie wpływ na nasze zachowania. Czuję, że się mądrzę, ale bardzo chciałabym Ci pomóc, byś nie musiała na nowo wyważać otwartych po wielokroć drzwi. A może tak się nie da? Może każdy opiekun musi dojść do tego sam? Powiem Ci tak: Gdybym była na Twoim miejscu, zastanawiałabym się przede wszystkim nad umieszczeniem matki w dobrym domu opieki. W najlepszym jak możesz załatwić. Nie bawiłabym się w przeprowadzki, we wspólne zamieszkanie (teraz to wiem). Jeśli masz rodzinę, chroń ją! Ja już widzę i czuję skutki wspólnego z matką mieszkania - a mija dopiero trzeci miesiąc. Kocham moją matkę, jest - była najlepszą z matek! Ale teraz jest inaczej. I choć rano płacze, że nie radzi sobie z niczym, że potrzebuje pomocy, choć tak bardzo stara się być samodzielna, to wieczorem rzuca we mnie pieluchami i wyrzuca mnie ze swojego pokoju, przeklinając przy tym sążniście. Musisz podjąć za nią decyzję o tym, gdzie jej będzie najlepiej. I wcale nie musi to być jej własny dom. Oczywiście wszystkie decyzje są Twoje i Twoich bliskich, ja nie mam do tego żadnych praw. Piszę jedynie o swoich doświadczeniach, po to tu jestem. Pozdrawiam, Jolanta.