Alzheimer-forum opiekunów

Witam, to moja pierwsza wizyta na tym forum i cieszę się, że znalazłam tak wiele cennych wskazówek. Nie znalazłam jednak nic o afazji, czyli zaburzeniach mowy i komunikacji. W praktyce wygląda to tak, że nie ma zdania wypowiedzianego wyraźnie, poprawnie, przez co odseparowanie od świata jest coraz większe, a brak zrozumienia frustrujący dla chorego. Czy znacie jakieś praktyczne rady, ćwiczenia? Wizyty u logopedy zbyt wiele nie pomagają. Niestety, mój tato, mimo dość młodego wieku - 64 lata, cierpi na tę chorobę, przy szybko pogłębiającym się Alzheimerze. Będę wdzięczna za odpowiedź.

Niestety, na afazję nie ma sposobu... Oczywiście trzeba z chorym próbować ćwiczyć mowę i pamięć, ale problemu zatrzymać się niestety nie da. Jedyne co można zrobić to starać się nie dawać odczuć choremu, że się coraz gorzej go rozumie. Trzeba się starać odgadywać co chory chce powiedzieć... Trzeba szukać porozumienia z chorym na poziomie emocjonalnym...

Wizyty u logopedy są w stanie przynieść efekt jeżeli afazja wystąpiła np. w skutek udaru.
Natomiast w przypadku demencji takie objawy jedynie się pogłębiają.
Warto jednak zwrócić uwagę na to, że w takich wypadkach trzeba też własne słowa dostosować do chorego.
Troszkę informacji można znaleźć tutaj:
http://dps.e-sochaczew.pl/media/index.p ... 8&sub=1449

Komunikacja z osobami z zaburzeniami mowy

Osoby z zaburzeniami mowy czują się przez otoczenie niezrozumiałe i wyrażają to wybuchami złości i zniecierpliwienia. Osoba pielęgnująca powinna wykazać wiele zrozumienia i cierpliwości dla takiego podopiecznego. Mając do takiej osoby pozytywne nastawienie powinniśmy wziąć pod uwagę poniższe wskazówki:

Wyeliminować źródła hałasu
Wyraźne wymawianie słów
Używanie prostych słów, zrozumiałych dla tej osoby, dopasowanie słownictwa, łącznie z użyciem jego dialektu
Wypowiadanie krótkich i zrozumiałych zdań
Zadawanie tylko jednego pytania na raz
Unikanie zadawania otwartych pytań
Należy unikać przyspieszania odpowiedzi podopiecznego
Nie podsuwamy gotowych odpowiedzi
Obserwacja zachowań niewerbalnych
Wykorzystanie pisemnej formy porozumienia <--- to raczej jest nierealne w przypadku osób z demencją
Korzystanie z pomocy logopedycznych np. tablice obrazkowe, tablica i kreda
Unikanie przemęczenia podopiecznego.

Należy pamiętać szczególnie o formułowaniu pytań tak aby aby chory mógł odpowiedzieć jednym słowem - np. tak, nie.
Pamiętam też, że czasami po prostu słuchałem niezrozumiałych zdań i po prostu przytakiwałem udając, że rozumiem opowiadaną historię...

dziękuję Wam bardzo, domyślałam się, że jest to proces nie do zahamowania, ale zwróciliście mi uwagę na coś, nad czym trzeba się wyjątkowo mocno skupić, dzięki.

Ja po moim udarze mózgu też (podobno) mówiłam bardzo niewyraźnie, bełkotałam. Wg opinii znajomych, sama tego nie zauważałam. Na szczęście się cofnęło. Niemniej odtąd mam małe dziury w pamięci: to zapominam po co wstałam, to brak jakiegoś słowa...
I to już chyba nieodwracalne, a może być tylko gorzej.

Lecz takie zmiejszenie sprawności uważam za tylko zewnętrzne, "w środku", "dla siebie", jestem nadal takim samym i pełnym człowiekiem. Choć przyznaję, że w komunikacji z innymi, w wyrażeniu swoich potrzeb to może przeszkadzać.

Słyszałam o wypadku, gdy znajomy dziadków (profesor uniwersytetu, tłumacz Ojców Kościoła) na starość zapomniał języka polskiego. Za to znajomość starogreckiego mu pozostała. Że jego syn znał go także, mogli się porozumieć.

Takie afazje wynikają ze zmian w mózgu: albo mały wylew, albo niedotlenienie albo już zanik odpowiedniego ośrodka jak przy Alzheimerze... Chyba nic na to już nie można zrobić. Straciliśmy następne narzędzie do poruszania się w świecie. Muszę się z tym pogodzić.