Alzheimer-forum opiekunów

Co do stosowania memantyny w innych niż choroba Alzheimera wskazaniach klinicznych należy zachować dużą ostrożność. Nie ma raczej wątpliwości co do bezpieczeństwa i skuteczności memantyny w mieszanej postaci choroby Alzhei­mera (współwystępowania procesu pierwotnie zwyrodnieniowego i zmian naczyniopochodnych). Przy stosowaniu leku w otępieniach naczyniopochodnych (np. w następstwie udaru czy w przebiegu podkorowej encefalopatii typu Binswangera) decyzja o podjęciu próby zastosowania memantyny powinna być poprzedzona szczegółową analizą oczekiwanych korzyści i możliwego ryzyka. Taka „pozarejestracyjna” decyzja powinna być podjęta wspólnie z pacjentem i jego opiekunem. Podobnie należy odnieść się do możliwości stosowania memantyny w otępieniu z ciałami Lewy’ego i otępieniu w chorobie Parkinsona. Inne opisane w artykule próby stosowania memantyny należy traktować jako dotąd niepotwierdzone w zakresie skuteczności i bezpieczeństwa. Wydaje się zatem, że powinny być to wskazania zarezerwowane dla badań klinicznych.

Memantyna jest zwykle dobrze tolerowana, niemniej jednak, tak jak w przypadku każdego innego leku, należy monitorować nie tylko efekty kliniczne, ale także jego tolerancję. Z praktyki klinicznej wynika, że najczęstszymi powodami, dla których opiekunowie chorych (czy też sami chorzy) odstawiają leki, są zmiany w zachowaniu pacjentów, przede wszystkim nadmierna senność, rzadziej niepokój, zaburzenia snu czy pobudzenie. Często dobrym sposobem na pojawiające się problemy tego typu jest obniżenie dawki leku do uprzednio dobrze tolerowanej. Warto przy tym pamiętać, że wprawdzie docelowa proponowana na podstawie większości badań klinicznych dawka leku wynosi 20 mg/dobę, to jednak także niższe dawkowanie (np. 10 mg/d.) może przynieść korzyści kliniczne