Pomocy!
: sobota 09 lut 2013, 12:02
Witam!
Jestem nowa na forum i sama nie wiem od czego mam zacząć. Jednego jestem pewna - poziom frustracji sięgnął zenitu i muszę poszukać pomocy.
Mój 76 - letni ojciec ma wszelkie objawy alzhaimera: ma problemy z pamięcią, ciągle gubi różne przedmioty (klucze, portfel, okulary, dokumenty) i wiecznie ich szuka oskarżając przy tym wszystkich domowników o kradzież, traci orientacje w czasie i w przestrzeni (bez końca pyta się o datę,godzinę), zaniedbuje higienę osobistą, myli imiona moje i siostry, z czasem zaczął mieć problemy z mową i włączaniem się do rozmowy itd. - mogłabym wymieniać bez końca, wszystkie podstawowe czynności urastają do rangi gigantycznego problemu. Wydaje pieniądze na różne niepotrzebne rzeczy lub zakłada jakieś lokaty i nie pamięta w którym banku. Te symptomy trwają już parę lat i nasilają się z dnia na dzień. Najgorsze jest jednak to, że ojciec stał się agresywny. Zawsze miał trudny, wybuchowy charakter, ale ostatnio napada na domowników z byle powodu. W naszą stronę nieustannie lecą ataki, oskarżenia i co gorsza zabiera się do bicia. Żyjemy w strachu bo nasza mama jest po operacji guza mózgu, a ojciec już parę razy startował do niej z pięściami (a zwykły upadek mógłby być śmiertelny). Ojciec stał się nieobliczalny i kiedy tylko wychodzimy z domu ciągle myślimy czy czasem nie dojdzie do rękoczynów.
Ostatnio jest coraz gorzej - ojciec przestał "trafiać" do toalety (oddaje mocz na podłogę - jeśli oczywiście zdąży do łazienki). Incydent z tego tygodnia był koszmarny nagle zaczął się moczyć. Zsikał się w spodnie, po czym zdjął je i zaczął tak chodzić po domu. Co chwile oddawał mocz. Przed pójściem spać mama prosiła żeby założył pampersa. Rozjuszyło go to do tego stopnia, że pchnął ją z całej siły (na szczęście upadła na kanapę i skończyło się tylko siniakiem).
Nie jesteśmy w stanie wyperswadować mu również jeżdżenia samochodem i chodzenia do pracy. Mimo tego, że danego dnia nie ma żadnych zajęć i tak jedzie do pracy, a my drżymy - przepisy drogowe praktycznie już dla niego nie istnieją: przejeżdża na czerwonym, przekracza prędkość, nie patrzy na znaki i błądzi.
Cały problem polega na tym, że ojciec nie ma diagnozy. Byłyśmy już parę razy u lekarza pierwszego kontaktu z prośbą o skierowanie na badania diagnostyczne, ale niestety mimo naszych relacji go nie otrzymałyśmy. Usłyszałyśmy tylko, że te huśtawki nastrojów mogą być związane z jego długoletnią cukrzycą.Wizyta u neurologa również nic nie dała. Już same nie wiemy co mamy robić, do kogo się zgłosić. Nie dajemy już sobie rady. Moja 44 - letnia siostra, która mieszka z rodzicami zaczęła cierpieć na przewlekłą bezsenność i jest wykończona, a mama już po prostu sobie nie radzi psychicznie i fizycznie z tym wszystkim. Ojciec odmawia współpracy, łatwo się irytuje, odmawia współpracy i pójścia do lekarza.
Proszę powiedzcie co mam robić, bo mam wrażenie, że całą rodziną wpadamy w czarną dziurę. Nie umiemy sami tego powstrzymać, czy chociaż załagodzić na tyle by nie żyć w strachu. Życie stało się koszmarem
Jestem nowa na forum i sama nie wiem od czego mam zacząć. Jednego jestem pewna - poziom frustracji sięgnął zenitu i muszę poszukać pomocy.
Mój 76 - letni ojciec ma wszelkie objawy alzhaimera: ma problemy z pamięcią, ciągle gubi różne przedmioty (klucze, portfel, okulary, dokumenty) i wiecznie ich szuka oskarżając przy tym wszystkich domowników o kradzież, traci orientacje w czasie i w przestrzeni (bez końca pyta się o datę,godzinę), zaniedbuje higienę osobistą, myli imiona moje i siostry, z czasem zaczął mieć problemy z mową i włączaniem się do rozmowy itd. - mogłabym wymieniać bez końca, wszystkie podstawowe czynności urastają do rangi gigantycznego problemu. Wydaje pieniądze na różne niepotrzebne rzeczy lub zakłada jakieś lokaty i nie pamięta w którym banku. Te symptomy trwają już parę lat i nasilają się z dnia na dzień. Najgorsze jest jednak to, że ojciec stał się agresywny. Zawsze miał trudny, wybuchowy charakter, ale ostatnio napada na domowników z byle powodu. W naszą stronę nieustannie lecą ataki, oskarżenia i co gorsza zabiera się do bicia. Żyjemy w strachu bo nasza mama jest po operacji guza mózgu, a ojciec już parę razy startował do niej z pięściami (a zwykły upadek mógłby być śmiertelny). Ojciec stał się nieobliczalny i kiedy tylko wychodzimy z domu ciągle myślimy czy czasem nie dojdzie do rękoczynów.
Ostatnio jest coraz gorzej - ojciec przestał "trafiać" do toalety (oddaje mocz na podłogę - jeśli oczywiście zdąży do łazienki). Incydent z tego tygodnia był koszmarny nagle zaczął się moczyć. Zsikał się w spodnie, po czym zdjął je i zaczął tak chodzić po domu. Co chwile oddawał mocz. Przed pójściem spać mama prosiła żeby założył pampersa. Rozjuszyło go to do tego stopnia, że pchnął ją z całej siły (na szczęście upadła na kanapę i skończyło się tylko siniakiem).
Nie jesteśmy w stanie wyperswadować mu również jeżdżenia samochodem i chodzenia do pracy. Mimo tego, że danego dnia nie ma żadnych zajęć i tak jedzie do pracy, a my drżymy - przepisy drogowe praktycznie już dla niego nie istnieją: przejeżdża na czerwonym, przekracza prędkość, nie patrzy na znaki i błądzi.
Cały problem polega na tym, że ojciec nie ma diagnozy. Byłyśmy już parę razy u lekarza pierwszego kontaktu z prośbą o skierowanie na badania diagnostyczne, ale niestety mimo naszych relacji go nie otrzymałyśmy. Usłyszałyśmy tylko, że te huśtawki nastrojów mogą być związane z jego długoletnią cukrzycą.Wizyta u neurologa również nic nie dała. Już same nie wiemy co mamy robić, do kogo się zgłosić. Nie dajemy już sobie rady. Moja 44 - letnia siostra, która mieszka z rodzicami zaczęła cierpieć na przewlekłą bezsenność i jest wykończona, a mama już po prostu sobie nie radzi psychicznie i fizycznie z tym wszystkim. Ojciec odmawia współpracy, łatwo się irytuje, odmawia współpracy i pójścia do lekarza.
Proszę powiedzcie co mam robić, bo mam wrażenie, że całą rodziną wpadamy w czarną dziurę. Nie umiemy sami tego powstrzymać, czy chociaż załagodzić na tyle by nie żyć w strachu. Życie stało się koszmarem
) Przedstaw stanowczo co się dzieje i nie daj się zbyć. Ojcu przedstaw sytuacje, że idzie na badania kontrolne. Geriatryka uprzedź na osobności co się dzieje. Ustawili mi taki zestaw leków, że moja Mama jest bardzo spokojna, Będziesz czytać na forach, że to jest niedopuszczalne,że Ci biedni ludzie są ogłupiani. Uwierz mi nie przejmuj się tym. Twoje bezpieczeństwo Twoich bliskich i tu o paradoksie Twojego Ojca jest najważniejsze.Ja podaje Ketrel. W szpitalu ustawili mi wszystkie leki. I z agresją mam Ok. Z załatwianiem przykro mi. Nie poradzisz nic. Ja kilka razy dziennie mam niespodzianki w najróżniejszych miejscach mieszkania. Moja mama oczywiście twierdzi, że ona tego nie zrobiła. Poradzisz sobie. A ostatecznym sposobem jest ubezwłasnowolnienie ale to musisz przeprowadzić sądownie. Nie przechodziłam tego ale koleżanka ( też ma mamę chorą na A) opowiadała, że odbywa się to bardzo szybko i wtedy Ty o wszystkim decydujesz. Podstawa najpierw szpital i leki na uspokojenie. MUSISZ BYĆ SILNA I STANOWCZA. Uwierz mi takich ludzi lekarze nie zbywają. 
Miałaś pecha do sędziego. Naprawdę koleżanka miała 2 rozprawy. Na pierwszej powołano lekarza biegłego, który przebadał Mamę koleżanki. Stwierdził głęboki stan choroby. I na następnej rozprawie miała już orzeczenie. Zdaje się że miałaś szczęście trafiłaś na sędziego jak Gagatek w pierwszej wypowiedzi do lekarzy.